Babacığım, bu eserimi senin ruhuna ithaf ediyorum. Ben küçük bir çocuk iken ruhuma ahiret korkusunu sen yerleÅŸtirdin. Bana öÄŸüt vererek, ya da beni döverek bu duyguyu aşılamış deÄŸilsin. Ama gözümün önünde yaşıyordun: içinde ahiret korkusu dilinde ahiret anısı. Üzerinde bulunan bir hakkı ödemeÄŸe son derece itina gösterir, senin baÅŸkası üzerinde bulunan hakkında müsamaha ederdin. Ahiretten korkardın, bunun için cezalandırmaÄŸa muktedir olduÄŸun bir kötülüÄŸü affederdin ki bu sana ahiret gününde keffaret olsun. Bazen olurdu ki ihtiyacın olan ÅŸeyi dahi infak edecek kadar cömertlik gösterir, infak ettiÄŸinin, senin için ahiret gününde azık olmasını isterdin. Sen, daima ÅŸu ÅŸeklinle gözümün önündesin: Biz, her akÅŸam, yemeÄŸi yedikten sonra sen bir fatiha okuyor ve ahirete göçmüÅŸ bulunan ana-babanın ruhuna gönderiyorsun. Biz çocukların da, henüz fatihanın tamamını ezberlemezden önce onun bazı ayetlerini okuyarak sana katılıyoruz. Bu çalışmamı senin ruhuna tevcih ediyorum babacığım. Senin yanında makbul, Allah katında müstecab olacağını ümit ederim. Ä°yiye ve doÄŸruya muvaffak eyleyen Allah'tır. (OÄŸlun Seyyid)