Kur’an-ı Kerim’in en önemli anlatım metodu olan kıssalar, yarısından fazlasını teÅŸkil etmektedir. Kıssaların, Kur’an içerisindeki bu cesamet ve önemine raÄŸmen, mücmel (kısa-öz) olarak beyan edilmiÅŸ olmaları, onların doÄŸru anlaşılmasında çeÅŸitli sorunlar ortaya çıkmasına neden olmuÅŸtur. Ä°slam Âlimleri var olan bu mücmelliÄŸi aÅŸmada Kur’an perspektifinde gerekli ve yeterli bir metodolojiyi oluÅŸturamadıkları için de bin dört yüz elli yıllık süreçte kıssaların mücmelliÄŸini aÅŸmak adına yaptıkları Ä°srailiyat ve indi nitelikli rivayetçilik anlayışı ile tefsir ve siyer kitaplarını Kur’an’a aykırı olarak, türlü gaybi ve spekülatif yorumlarla doldurarak, Kur’an kıssalarını mesajlarına ve amaçlarına muhalif mufassal anlatılar haline getirilmiÅŸlerdir.

Kur’an kıssaları hususunda oluÅŸan bu olumsuz durum karşısında tepkisel olarak; son yüzyılın Modernist yaklaşımcıları olan Taha Hüseyin ve Halefullah ve bunların yerel takipçileri; kıssalardaki mücmelliÄŸi onları edebî, temsilî, mitolojik, v.b çeÅŸitli kategorilere ayrıştırarak algılama gayretine düÅŸmüÅŸlerdir. Bu modernist yazarlar, yaptıkları rasyonel yorumlarla kıssaları tezyif ederek, onları tarihsel/vakii/gerçek olma konumundan çıkarmaktadırlar. Bu gaye ile yaptıkları yorumlarda Cenabı Hakk’ı; Cahiliyye Arap arkaplanından aldığı mitolojik-hurafe, gerçek olmayan ÅŸahıs ve olaylardan, dini amaç uÄŸruna modifiye ettiÄŸi kıssalar vazettiÄŸi iddiasındadırlar. Elinizdeki kitap Kur’an’ın nüzulü ile günümüz arasındaki süreçte oluÅŸan Kur’an kıssaları ile ilgili ifrat ve tefrit nitelikli olduÄŸunu düÅŸündüÄŸümüz bu görüÅŸleri incelemek ve sorgulamak amacındadır.